Rechtbanken hebben de afgelopen twee decennia vastgesteld dat het koppelen en inbedden van iemands webinhoud, of het nu een foto, muziek of een artikel is, geen inbreuk op het auteursrecht betekent - de entiteit die de server controleert die een beschermd werk host, niet de gebruiker of website die anderen er alleen naar verwijst, is rechtstreeks aansprakelijk als het inhoud inbreuk blijkt te zijn.
NieuwsuitgeverEmmerich Krantprobeerde de Vijfde Cirkels Rechtbank van Beroep te overtuigen een nieuwe en gevaarlijke koers te varen, door te betogen dat een aggregatiewebsite die links naar zijn beschermde artikelen publiceerde, deze in effect "toonde" en rechtstreeks aansprakelijk kan zijn voor inbreuk. De EFF, samen met verschillende andere organisaties van het openbaar belang en handelsverenigingen, heefteen memorandumingediend waarin de rechtbank wordt opgeroepen om de theorie af te wijzen, zoals meerdere andere rechtbanken dat al hebben gedaan.
Gelukkig deed de Vijfde Cirkels Rechtbank van Beroep precies dat. Hoewel ze de servertest afwezen - de regel die rechtbanken gebruiken om auteursrechtelijke aansprakelijkheid te bepalen ligt bij wie het materiaal serveert - kwam de rechtbank tot dezelfde praktische conclusie door zich te richten op wie verantwoordelijk is voor het overbrengen van het materiaal.
Volgens deze test oordeelde de rechtbank dat het browser van een gebruiker naar de server sturen om een kopie van het werk van de auteursrechtelijke eigenaar te ontvangen dat op de computers van de website staat, geen overdracht of communicatie van het materiaal inhoudt. "Hoewel we verschillende wegen nemen om daar te komen, komen zowel de servertest als de test die we introduceren uit op een vergelijkbare plek: een website kan een werk niet overbrengen dat het niet in bezit heeft," aldus de rechtbank.Het hof zei.
We hebben het hof meegedeeld dat het accepteren van de theorie van Emmerichhet gebruik van links invoeren een juridisch risicovolle activiteit zou maken,waarbij veel websites misschien niet bereid zijn het risico te nemen, wat een ernstige schade zou toebrengen aan het internet als hulpmiddel voor het creëren en verspreiden van ideeën en kennis,
Wij prijzen het besluit van het hof - hoewel het een andere test toepaste, kwam het tot de juiste conclusie dat een gebruiker die foto's, video's of artikelen linkt, niet verantwoordelijk is voor de wereldwijde verspreiding van dat inhoud. De gebruiker heeft geen controle over wat er aan de andere kant van de link staat - dat is aan de persoon die de server beheert.
Emmerich beweerde ook dat het linken in strijd is met deDigitale Millennium Copyright Act (DMCA), door te stellen dat zijn URL's copyrightbeheerinformatie (CMI) zijn en dat de aggregatie, door Emmerich's artikelen onder zijn eigen URL weer te geven, zijn CMI heeft gemanipuleerd, wat in strijd is met de DMCA.
Volgens die logica kunnen onwetende internetgebruikers aanzienlijke juridische risico's lopen door iets eenvoudigs te doen als het gebruik van een linkverkorter, vooral gezien de mogelijke statelijke boetes van maximaal 25.000 dollar per overtreding.
In onze brief hebben we het hof meegedeeld dat URL's niet noodzakelijkerwijs gelijkstaan aan een beschermd werk of voldoende informatie verschaffen over de aard van het onderliggende materiaal, waardoor het zeer onwaarschijnlijk is dat iemand verwacht dat een URL CMI bevat. Door te verwijzen naar de brief van EFF, kwam het hof tot de conclusie dat URL's in de eerste plaats een hulpmiddel zijn voor het lokaliseren van informatie en dat, hoewel het mogelijk is dat ze verwijzen naar beschermde werken, ze op zichzelf geen bewijs leveren van het bestaan van dat materiaal.MogelijkVoor een URL om CMI te bevatten, is de drempel voor die conclusie hoog.
Over het algemeen was dit een goede en verstandige beslissing die de online expressie, communicatie en toegang tot kennis van gewone mensen zal beschermen. Hopelijk is dit probleem nu voorgoed opgelost.