نقشه برداری از شکاف‌های بازگشت ناسا به ماه، با حضور ریچارد اسپولزینو

من می‌خواهم بتوانم به یک پرتاب موشک نگاه کنم و بگویم، 'من بخشی از این را لمس کرده‌ام.'

این‌گونه رچرڈ اسپولزینو این موضوع را توصیف می‌کند. نه یک عنوان، نه یک ماموریت خاص، نه حتی ناسا، بلکه توانایی اشاره به چیزی واقعی و دانستن اینکه کار او امکان‌پذیر بوده است. اسپولزینو در مرکز تحقیقاتی لانگلی ناسا در هامن، ویرجینیا، در چارچوب معماری ماموریت و قابلیت همکاری سیستم‌های "مون بیس" کار می‌کند و به شناسایی مواردی که ناسا هنوز در مورد ماه و مریخ نمی‌داند، و اطمینان از یافتن این اطلاعات قبل از تبدیل شدن به یک مشکل، کمک می‌کند.

“برای من، این موضوع همیشه به این سوال باز می‌گشت: "من می‌توانم بیشترین تأثیر را داشته باشم؟" "کار من می‌تواند بیشترین چیزها را لمس کند؟"“

از تاریخ به هوافضا

اسپولزینو قصد نداشت اینجا به سر برسد.

او تحصیل را به عنوان رشته تاریخ آغاز کرد. سپس به رشته فیزیک در دانشگاه سنت کلارا تغییر مسیر داد، با این تصور که در زمینه اختر فیزیک تحصیل خواهد کرد. یک دوره تحقیقاتی در تلسکوپ لیک، که در آن به مطالعه قطبش ذرات بین ستاره‌ای پرداخت، دو چیز را به او آموخت: این کار جذاب بود و "به نظر من، این سبک زندگی که شامل ماندن تا آخر شب می‌شود، برای من مناسب نیست"، او می‌گوید.

پس از فارغ التحصیلی، او مسیر آموزش افسران در نیروی دریایی را آغاز کرد، با امید به پرواز با جت‌ها. اما این کار به نتیجه نرسید و این مسیر او را به یک برنامه تحصیلات تکمیلی در دانشگاه هوستون، با ترکیب مهندسی هوافضا و معماری فضایی، هدایت کرد - نه معماری نوعی که معمولاً تصور می شود، بلکه نوعی سیستم، جایی که یک کارخانه تولید اکسیژن روی ماه به ربات‌هایی که آن را تغذیه می‌کنند، متصل می‌شود، که این ربات‌ها به پردازشگر متصل می‌شوند، که این پردازشگر به کاربر متصل می‌شود که از منابع استفاده می‌کند. "من همیشه بیشتر به نحوه عملکرد همه قطعات، به جای هر قطعه، علاقه مند بودم"، او می گوید.

به دنبال تاثیرگذاری

از اسپولزینو بپرسید که آیا او آرزو داشت در ناسا کار کند، و پاسخ صادقانه این است: نه.

"من واقعاً از افرادی که این انگیزه را در طول زندگی خود داشته اند، تحسین می کنم"، او می گوید. "برای من، این موضوع همیشه به این سوال باز می گشت که من می توانم چه تاثیری بگذارم؟ من می توانم کارم را به چه چیزهایی متصل کنم؟" یک برنامه در دانشگاه هوستون که ارتباط قوی با مرکز فضایی جانسون دارد، ناسا را در لیست گزینه‌های او قرار داد، در کنار سایر گزینه‌ها در صنعت و دولت. چیزی که او را به این سمت کشاند، نام سازمان نبود، بلکه دامنه مشکلات و خط مستقیم بود که او برای ارتباط با تصمیم‌گیرندگان ارشد در بازگشت به ماه می‌دید.

این همان چیزی است که او اضافه می کند، دقیقاً همان چیزی است که ناسا را برای افرادی که هنوز مطمئن نیستند که این کار برای آنها مناسب است، ارزشمند می کند. این فرهنگ، افرادی را که مایل به پذیرش مسئولیت های بیشتر از مسیر تعیین شده هستند، پاداش می دهد و فضایی را برای کارکنان جوان فراهم می کند تا در حل مشکلات بزرگتر از شرح وظایف خود رشد کنند، چیزی که او می گوید ممکن است در صنعت، اگر به آرامی پیشرفت می کرد، به آن دست نیافته بود.

مستندسازی بخش گم‌شده

کار روزانه اسپولزینو حول یک ایده ساده و گمراه‌کننده متمرکز است: شکاف داده.

"می‌توان آن را به شکاف دانش تشبیه کرد،" او توضیح می‌دهد. "این راهی برای مستندسازی چیزی است که نمی‌دانیم. به عنوان مثال، خواص زمین‌شناسی خاک ماه - به طور اساسی، گرد و غبار ماه - اما جزئیات بسیار مهم هستند. می‌تواند چه وزنی را تحمل کند؟ استحکام کششی آن چقدر است؟ پاسخ دادن به این سوالات، همه چیز را از مسافت قابل رانندگی یک ربات تا پایداری پایه یک سکونتگاه تعیین می‌کند.

یک شکاف داده این را به صورت رسمی مشخص می‌کند: آنچه ما نمی‌دانیم، چرا مهم است، آنچه در حال حاضر داریم که کمبود دارد، و مهم‌تر از همه، یک هدف قابل اندازه‌گیری خاص که می‌تواند توسط صنایع و شرکای بین‌المللی مورد هدف قرار گیرد. "وقتی ما شکاف‌های گم‌شده را شناسایی می‌کنیم،" او می‌گوید، "شرکای ما می‌توانند به این لیست نگاه کنند و دقیقاً ببینند که مشارکت آنها در کجا ارزشمند خواهد بود."

تیم او سال گذشته با تقریباً 25 شکاف داده منتشر شده شروع کرد. آنها در مسیر رسیدن به 60 عدد تا پایان این سال هستند.

از ایده تا کالا

ایده تنها زمانی مهم است که تصمیمات را تغییر دهد، و اسپولزینو دو نمونه اخیر را ذکر می‌کند که این اتفاق افتاده است.

هنگامی که شرکت فرود ماه که اکنون به عنوان "Voyager" شناخته می‌شود (قبلاً Astrobotic) در حال آماده‌سازی ماموریت Griffin-1 خود بود، تیم به آنها کمک نکرد تا مشخص کنند چه ابزارهایی را پرتاب کنند، زیرا این موضوع از قبل تعیین شده بود. به جای آن، تیم اسپولزینو به آنها کمک کرد تا از طریق یک کانال ارتباطی که نمی‌تواند همه چیز را به طور همزمان منتقل کند، اولویت‌بندی کنند که چه داده‌هایی ابتدا ارسال می‌شوند. "چگونه می‌توانید تمام چیزهایی را که می‌خواهید اولویت‌بندی کنید و چه داده‌هایی از طریق این کانال محدود ارسال می‌شوند؟" او می‌پرسد.

در سوی دیگر خط لوله، اسپولزینو در ماه‌های اخیر، پیشنهادهای مختلف (اسپکترومترها، ابزارهای جمع‌آوری نمونه، نمایش‌های فناوری) را در برابر داده‌های موجود مقایسه کرده است تا به رهبری کمک کند تا تصمیم بگیرند چه چیزی ارزش دارد. برخی از پیشنهادها به طور دقیق با یک نیاز مستند مطابقت دارند. برخی دیگر با آنچه ناسا گفته است که نیاز دارد، مطابقت ندارند. «این برای فیلتر کردن آنچه به عنوان یک کاندیدا واقعی پیش می‌رود، استفاده می‌شود»، او می‌گوید. شرکای صنعتی نیز توجه کرده‌اند و اکنون رهبران از شرکت‌هایی که ابزارهای جدید را ارائه می‌دهند، می‌خواهند که نشان دهند پیشنهاد آنها چگونه با یک شکاف داده مطابقت دارد، قبل از اینکه بحث به این مرحله برسد.

حل مسئله، نیازمند تلاش است.

اسپولزینو اعتراف می‌کند که این شغل، یک فرضیه را که از دوره تحصیلات تکمیلی به همراه داشته است، تغییر داده است: ناسا همه چیز را حل کرده است، و شهرت این سازمان به این معنی است که هر سوالی قبلاً پاسخی در داخل آن دارد.

سه سال بعد، او این را متفاوت می‌بیند. «نگهداری از شهرتی که ناسا دارد، نیازمند تلاش مداوم و آگاهانه است»، او می‌گوید. «همه واقعاً در جهت درست تلاش می‌کنند، اما این خودکار نیست. این درک برای او روشن شد. این سازمان بر اساس این است که افراد در زمان واقعی مسائل را حل می‌کنند، که به این معنی است که فضایی برای فردی در ابتدای دوران حرفه‌ای وجود دارد تا به طور معنادار مشارکت کند، به جای اینکه فقط یک بازی را اجرا کند.

توصیه او به دانشجویانی که به ناسا فکر می‌کنند، عملی است، نه احساسی: نمرات کمتر از آنچه که مردم فکر می‌کنند مهم هستند. «پروژه‌هایی که شما روی آنها کار می‌کنید و نتایج آن، اولین چیزی است که مردم به آن نگاه می‌کنند»، او می‌گوید. توصیه او این است که در کلوپ‌ها عضو شوید، پروژه‌های واقعی را انجام دهید و چیزی بسازید. «این بیشتر در مورد مدارک نیست، بلکه در مورد این است که چیزی برای نشان دادن داشته باشید.»

در کتابخانه علمی تخیلی اسپولزینو

مجموعه سه بدناثر لیو سیکسین

اسپولزینو در حال مطالعه کتاب دوم بود،جنگل تاریکمن در یک پرواز از نیویورک به هیوستون، زمانی که هواپیما به سمت سان آنتونیو هدایت شد،» می‌گوید. «من نگران نبودم که سه یا چهار ساعت دیر شده باشم. من کتاب را داشتم و فقط در حال خواندن آن بودم.

Kerbal Space Program

یک بازی قدیمی، اما یک بازی تاثیرگذار. اسپولزینو این بازی را مسئول می‌داند که علاقه او به فضا را قبل از شروع دانشگاه، تثبیت کرده است. «این یک شبیه‌ساز برنامه فضایی است که در آن شما راکت‌ها را به صورت مرحله‌ای می‌سازید و فیزیک آن ساده و دقیق است، به گونه‌ای که شما محاسبات مشابهی را انجام می‌دهید که در یک ابزار طراحی ماموریت واقعی انجام می‌شود.» «این واقعاً تأثیر زیادی بر من گذاشت تا بفهمم که فضا همان چیزی است که می‌خواهم انجام دهم.»

بخشی از دپارتمان تحلیل سیستم‌ها و مفاهیم در مرکز تحقیقاتی لانگلی ناسا.
برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد کار ما، به وب‌سایت خود مراجعه کنید.