Etkinlikten önce, Beatriz bizi ekranda karşıladı. Onun görüntüsü, benim için birçok anıyı canlandırdı. Yaklaşık yedi yıl boyunca, yüksek lisans ve doktora çalışmalarım sırasında, onun rehberliğinde, araştırmalarımın hala devam eden bazı soruları oluşturmayı öğrendim.
O gün, ben onu başka bir yerden tekrar duyuyordum, artık IAU'da doktora öğrencisi olarak, ancak yine aynı davranışı fark ediyordum: hızlı sonuçlara odaklanmayı ve problemi daha karmaşık bir şekilde ele almaya teşvik etmeyi. Salon, yavaş yavaş dolmaya başlamış, konuşmalar birbirine karışırken, etkinliğin başlangıcını bekliyordu.
Haberlere göre, 2023'te, 100 milyon dolarlık bir yatırım, 100 milyon dolarlık bir gelir elde etmeyi hedefliyor.Birlik merkezi olan belgeKısa bir süre sürdü: 16 makaleden oluşuyordu ve bu makaleler, ulaşılabilen bir uzlaşma noktalarını özetliyordu.2. Uluslararası Mimarlar ve Tarihi Yapı Uzmanları Kongresi25 ve 31 Mayıs 1964 tarihleri arasında Venedik'te düzenlenen. Bu metin, o dönemin korunmacı düşünce yapısının tamamını ifade etmese de, kongrede onaylanan 13 karardan ilkidir.
Toplantıyı açarken Aline, 2010 yılında Paulista Müzesi Dergilerinde yayınlanan Beatriz'in metninin, "şeyleri yerlerine koyma" nadir yeteneğine sahip olduğunu belirtti. Bu ifade, öğleden sonra daha da netleşecekti. Burada "şeyleri yerlerine koymak", her bir formüle kendi zamanını, tartışmasını ve sınırlarını geri vermek anlamına geliyordu. Aynı zamanda, 1964'teki bir belge etrafında hala neden toplandığımızın sorusunu sormak için de bir fırsattı, çünkü kendi miras kavramında o zamandan beri çok sayıda değişiklik olmuştu.
Beatriz, konuşmasına, belgenin hemen savunulmasını bekleyen beklentiyi tersine çevirerek başladı. OkudukVeneza'dan Gelen MektupAynı nedenlerle geçmişteki diğer insan yapımı eserleri okuruz: çünkü bunlar, anlaşılması gereken düşünce biçimlerini, sorunları ve çözüm önerilerini kaydeder. Bir metnin yaşı, onu otomatik olarak eski yapmaz, aynı şekilde varlığı, onu otomatik olarak güncel yapmaz. Bir sonuçtan diğerine geçiş, okuma sürecidir.
Bu ödül, Beatriz'in sözlerini etkiledi ve benim dinleme yaklaşımımı da yönlendirdi. Okumak**Haberler:** **"Şirket, 2024 Yılı Sonuna Kadar 10 Milyon Dolar Yatırım Yapmayı Planlıyor"** **"Yatırım, Yeni Üretim Hattı ve Araştırma ve Geliştirme Merkezinin İnşa Edilmesine Yönelik Olacak"** **"Şirket, Yatırımın, Üretim Kapasitesini Artırmasına ve Yeni Ürünler Geliştirmesine Yardım Edeceğini Belirtiyor"** **"Şirket, Yatırımın, Ayrıca Çalışan Sayısını Artırmasına ve Yeni İş Olanakları Yaratmasına Yardım Edeceğini Belirtiyor"** **"Şirket, Yatırımın, Ayrıca Şirketin Rekabet Gücünü Artırmasına ve Pazarda Daha Güçlü Bir Konum Elde Etmesine Yardım Edeceğini Belirtiyor"**Ancak, bu durum, profesyonellerin neden bir araya geldiğini, karşılaştıkları sorunları ve tutanaklarda belgelenen tartışmaları anlamaya yönelik bir çabadır, ancak bu konular, nihai belgede aynı derecede yer almamıştır. Ayrıca, bu eksiklikler, uzlaşmanın hangi bağlamda ortaya çıktığını da göstermektedir.
Beatriz, o dönemin ortak bir zeminin gerekli olduğunu belirleyen koşulları yeniden oluşturdu. Savaştan sonra, farklı ülkelerde faaliyet göstermek üzere görevlendirilen uzmanlar, genellikle temkinli ve sorumlu, ancak bireysel inançlara dayalı çözümler buluyordu. Ortak ilkeler oluşturmak, her konservatifin müdahalesini özgürlüğünden çıkarıp eleştirel düşünceye, tarihe ve bilimlere bağlama yoluydu.Cartaböyle, kararların gerekçelendirilmesini gerektiren bir deontolojik ve etik yönergeler sunuyordu.
Ayrıca, belgenin ağırlıklı olarak Avrupa, özellikle İtalyan kökenli bir tartışmaya dayandığını, ancak bu gözlemin kendi ilkelerinin geçersizliğine dönüşmesini sorguladığını da kabul etti. Kongre, Soğuk Savaş döneminde gerçekleşti ve katılımcıların çoğunluğu batı ülkelerinden gelmesine rağmen, farklı milletlerden ve tüm kıtalardan, hatta Brezilden temsilcileri bir araya getirdi. Ona göre, o dönemde farklı milletlerden profesyonellerin ortak bir tartışma etrafında toplanması, küçük bir şey değildi.
Bu oluşum, toplantının eşitsizliklerini ortadan kaldırmasa da, Venedik belgesini, yalnızca Avrupa, kendi içinde kapanmış ve diğerlerine basitçe dayatılan bir ürün olarak görmeyi yetersiz kılıyordu.Mektup,Ayrıca, her bir ülkeye, "kendi kültürü ve gelenekleri çerçevesinde" oluşturulan ilkelerin uygulanmasından sorumlu tutuyordu.
Bu koşulları belirlemek, belgenin eksiksiz veya mükemmel olmadığını hatırlattı Beatriz.MektupBelirli olarak "tarihi anıtlar" ile ilgileniyor ve kongredeki tartışmalarda yer alan konulara, örneğin, şehir ölçeğine, az yer ayırıyor. Bu nedenle, ICOMOS tarafından hazırlanan ve Genel Kurulu tarafından kabul edilen belgeler, örneğinWashington'ın Mektubu1987ve diğerValletta İlkeleri2011– 1964'teki metinde az yer ayırılan konuları daha derinlemesine ele aldı. Beatriz için bu yol, hiçbir şekilde veya herhangi bir şekilde değiştirme gerektirmiyor veya öngörmüyor.Mektupancak, onun, öncedeki tartışmalar ve daha sonra onu bütünleştiren ve daha da derinleştiren belgelerle birlikte okunması.
Tartışma, odadaki konuların gündeme gelmesiyle daha da karmaşıklaştı ve**Haberler:** **"Şirket, Yüksek Mahkeme'ye Karşı İtirazda Bulundu"** **[Şirket Adı]**, [Ülke] Yüksek Mahkemesi'nin [Dava Numarası] numaralı davası ile ilgili kararına itiraz etti. Şirket, mahkeme kararının [Yasal Madde Numarası] maddesini ihlal ettiğini ve bu nedenle iptal edilmesini talep ediyor. **[Avukat Adı]**, [Şirket Adı] adına konuşan ve [Avukat Firması] firmasına ait olduğunu belirtti. "[Şirket Adı], bu kararın, [Şirket Adı]'nın [Ülke] ekonomisine ve istihdamına zarar vereceğini düşünüyor. Bu nedenle, kararın yeniden incelenmesini ve [Şirket Adı]'nın haklarını koruyacak şekilde bir karar verilmesini talep ediyoruz." **[Yüksek Mahkeme Adı]**, konuyla ilgili henüz bir açıklama yapmadı.günlük iş için. Aline, proje derslerinde FAU öğrencilerin, tekliflerini hazırlarken mülk mektuplarından yararlanıp yaramadan sordu. Beatriz, bu yaklaşımın fakültede hala küçük olduğunu düşündü. Bölümler arasındaki az iletişim ve boş arazilerde veya önceden var olan öğelerin sadece bir unsur olarak ortaya çıktığı, koruma konularının proje derslerine gerçekte ulaşmasını zorlaştırdı.Mektupokumak için zamanı olmayan öğrenciler, bunun, belgeden proje yanıtları sağladığını varsayarak, onu normatif bir şekilde kullandılar. Ancak Beatriz, üç FAU bölümünden öğreticilerin bir araya geldiği ve tarihi araştırma, malzeme bilgisinin ve proje uygulaması ile ilgili, "Subsídios Investigativos y Proyectuales para la Preservación del Patrimonio Edificado" adlı interdepartmanal seçmeli dersin deneyimini de vurguladı.
İşte bu noktada, 2010'daki makalesinden bir bölümü ele aldım, burada Beatriz, "Yapısal Bir Okuma" konusunda "büyük bir zorluk" olduğunu tespit etmişti.Veneza MektubuBrazilya'da, Augusto da Silva Telles gibi istisnalara rağmen, 1974'te FAU-USP tarafından düzenlenen Mimari Yapıların Restorasyonu ve Koruma Kursunda ders veren, örneğin. 2007'de Federal Mühendislik, Mimarlık ve Tarım Konseyi (Confea) tarafından yayınlanan 80 sayılı Yönetmelik, burada bir sorun belirtisi olarak görünüyordu. 16 yıl boyunca makalenin yayınlanmasından sonra tartışmanın genişlediğini ve o zaman, ulusal düzeyde, belgenin anlaşılması konusunda ilerleme kaydedilmiş mi veya hala geçerli mi diye sordum.
Cevap keskin bir şekilde: değerlendirmesine göre, zorluk devam ediyor ve bazı yönlerden kötüleşmiş. Teorik referanslar ve belgelerin, kaynaklara yeterli bir şekilde dönülmeden mobilize edildiğini, ancakMektup1964'ün ufku ve kapsamına ait endişelere cevap veriyor. O noktada özetledi: "1964'ün ufku ve kapsamına ait endişelere cevap veriyor.Mektup"Bir şeyleri çözmek için söz vermediği halde, o şeyi ödemek." Belgenin sunduğu şeylerden farklı bir şey beklentisiyle, bu eksikliği onun yetersizliğinin kanıtı olarak yorumlamam gerektiğini anladım.
Bu konu, Beatriz'in, Brezilya'daki 60. yıl dönümüyle ilgili tartışmaları yorumlarken yeniden gündeme geldi.Mektup.İçeride, 1964'teki tartışmaları yeniden yapılandırmak için çabalayan girişimlere karşı endişelerini dile getirdi. Uluslararası İkomos'un sistematik olarak entegrasyon ve derinlemesine belgeler oluşturmaya odaklandığını, ancak yerine koyucu belgeler oluşturmaya odaklanmadığını savundu. Ayrıca, tartışmaları 1964'teki tutanaklar ve diğer kaynaklara dönerek eleştirel bir yaklaşım sergilemenin riskine dikkat çekti.
Birkaç dakika sonra, kalıntılarla ilgili bir soru, dokümantasyonun temelli gerekliliğini proje alanına kaydırdı. Beatriz, kalan materyalin en az miktarı, müdahalenin proje açısından biraz daha fazla özgürlük sağlayabileceğini, ancak yine de sunulan parametreler dahilinde olduğunu belirtti.Mektup.Ancak, bu durumun hiçbir çözüm için bir "bahane" olarak kullanılmaması gerektiğini vurguladı: Yıkım, bir şeyin varlığının tabanının çöküşüdür. Bu alanda, hem ilginç hem de kötü projelerin bulunduğunu hatırlattı.
Çağdaş kullanımlarla ilgili tartışma, proje özgürlüğü ile temele aray arasındaki bağlantıyı daha somut hale getirdi. Lisans öğrencisinin, mirası, yalnızca kültürel amaçlar dışındaki kullanımlara tahsis etmenin mümkün olup olmadığı sorusuna yanıt olarak, korunan bir mülkün, program ve projenin mekansal formlarını ve değerlerini dikkate alması koşuluyla, bir pazar, bir eczane veya hatta bir Poupatempo'ya sahip olabileceğini belirtti. Bir müze, bir eczane kadar bir önceden var olan yapıya uygun olmayabilir. Uygunluk, yeni kullanımın adından ziyade, onun mülkle olan ilişkisine bağlıdır.
Bu gözlem, "uyarlanmış yeniden kullanım" olarak bilinen ifadeye yol açtı. Beatriz, "geri dönüşüm" gibi diğer terimlerin de benzer bir konumu, tartışmalarda yeni kavramlar olarak yerini almış olduğunu hatırlattı. Uyarlanmış yeniden kullanımın, kendisi yanlış olmadığını, ekonomik ve performans boyutlarının da yeni bir kullanım atayma sürecine dahil olduğunu vurguladı. Ancak, bu boyutların kültürel mantıktan hareket ederek düşünülmesi gerekti. Endişesi, bu uygulamanın piyasanın araçsal amaçlarla kullanılması riskine yönelikti ve bu, mülkün kültürel değerini ikinci plana atabilirdi.
O konuşmanın sonunda, kısa birMektupBenim için, başka bir anlam kazanıyordu. 16 makalesi, o dönemin tüm korunmacı düşüncesini özetleyemiyor ve günümüzün sorunlarını da kapsayamıyordu. Bu nedenle, bana sürekli olarak şu soru soruluyordu: Altı aydan fazla bir süre sonra bile, "Veneza Mektubu"nun güncelliğini nasıl koruyor? Sonraki belgeler, prensiplerini sorgulamadan, genişletiyor ve derinleştiriyor mu? Belki de "Veneza Mektubu" hala açık sorunları ortaya koymaya ve bunlarla başa çıkmak için eleştirel bir yaklaşım sunmaya devam ediyor. Ancak, referans olarak kalması, sürekli olarak sorgulanması gerektiğini gerektirir.MektupVe Icomos'ta temel belge olarak kalmasının nedenleri?
Makalesinde, Beatriz, kullanımının bir araç olduğunu, bir amaç olmadığını vurguluyor. Bu ayrımın, kendisi için de geçerli olduğunu düşünüyordum.Mektup:Amacı, müdahale türlerini sadece meşrulaştırmak veya eleştirmek yerine, eleştirel yargıyı disipline etmektir. Bizi karar vermez. Tanıdığımız tarihi eserleri, aktarmak istediğimiz değerleri ve katmanları, belirli bir müdahalenin neden gerekli olduğunu ve üretmeye razı olduğumuz kayıpları açıkça belirtmemizi gerektirir. Güncelliği, 1964'ün yanıtlarının kelime kelime tekrarından daha çok, bu gerekçelendirme talebinde ortaya çıkar.
Bugün okuması, sunduğu ilkelerin gücünü tanımayı ve geçerlilik alanının kültürel, sosyal ve politik sınırlarını sorgulamayı gerektirir. Sonuçta, tarihi eseri kim tanımlar? Kim adına? Hangi değerler önceliklendirilir ve hangileri tanınmaz?Venesya MektubuBu bağlamda, onu, mülkün üzerine yapılan her müdahale üzerinde talep ettiği aynı eleştirel düşünce çerçevesinde çalıştırmaktır. Beatriz'in sözleri, toplantının sonunda bile yankılanan bir fikri benim içinde bırakmıştı:MektupGerçekten de, tartışmayı sona ermez; bizi, ürettiğimiz yanıtlardan sorumlu kılar.
________________(Makalelerde ifade edilen görüşler, yayınlananUSP'nin GazetesiBu metin tamamen yazarlarının sorumluluğundadır ve yayın veya São Paulo Üniversitesi'nin kurumsal görüşlerini yansıtmaz. İşte buraya ulaşınYayıncılık yönergeleri.)