صدای مقاومت

یک قطعه مشترک درباره اشکال مختلف موسیقی اعتراضی در طول زمان و در مناطق مختلف

ابتدا در منتشر شد درGlobal Voices

تصویر از طرف سیدنی آلن. تهیه شده با Canva Pro.

این پست بخشی از مجموعه "Spotlight" سپتامبر 2026 از Global Voices است، "اعتراض در دموکراسی." با این گزارش، هدف ما بررسی اشکال مختلف اعتراض، تاکتیک‌هایی است که دولت‌ها برای بی‌اعتبارسازی و سرکوب آن‌ها استفاده می‌کنند، و رابطه پیچیده بین اعتراض و دموکراسی است. شما می‌توانید از طریق اهدای کمک مالی در اینجا از این پوشش حمایت کنیدhere.

تقریباً از زمانی که دولت‌ها و یک طبقه حاکمه وجود داشته‌اند، موسیقی‌ای وجود داشته است که برای تمسخر آن‌ها، خواستار تغییر، و ابراز نارضایتی‌ها باشد. موسیقی می‌تواند یک شکل قدرتمند از مقاومت باشد - به ویژه در زمینه های غیر دموکراتیک، جایی که اقدام مستقیم می‌تواند خطرناک باشد. موسیقی به مردم راهی می‌دهد تا با قدرت‌ها مقابله کنند، با دیگران از نظر عاطفی ارتباط برقرار کنند، و یک آهنگ جذاب و به یاد ماندنی می‌تواند سریعتر از هر سخنرانی یا شعار سیاسی منتشر شود.

در حالی که بیشتر مردم اعتراض موسیقی را یک پدیده نسبتاً مدرن می‌دانند - آهنگ‌های ضد بی‌عدالتی نژادی و خشونت در سراسر قرن بیستم، سرودهای ضد جنگ دهه 1960، آهنگ‌های استقلال - این‌ها تنها نمونه‌های جدیدی از یک تاریخچه طولانی از انسان‌هایی هستند که از موسیقی برای ابراز نارضایتی خود استفاده می‌کنند.

از ابتدای قرن پیش از میلاد، متون رومی به «بیت‌ها"اعضای برجسته جامعه گال. این افراد، هنرمندان و موسیقیدانان برجسته بودند که از شعر، موسیقی و طنز برای به اشتراک گذاشتن داستان‌ها و همچنین آهنگ‌های تحسین و تمسخر استفاده می‌کردند. آن‌ها دارایقدرتی عظیم– برای تأثیرگذاری بر افکار عمومی، حتی به نفع یا علیه حاکمان و بزرگان – که باعث ترس در میان صاحبان قدرت شد و، پس از یک کمپین آزار و اذیت شدید، تقریباً منجر به نابودی آنها در حدود قرن ششم میلادی شد. با این حال، این سنت ادامه یافت و به عنوان یک شکل مهم مقاومت در دوران استعماری در قرن‌های بعدی نیز نقش مهمی ایفا کرد.

ترانه‌های ضد برده‌داری، که توسط مردم اسیر به صورت شفاهی به اشتراک گذاشته می‌شدند، یک شکل دیگر از مقاومت موسیقیایی هستند که به دور از دوران موسیقی مدرن نیز وجود دارند. اگرچه این آهنگ‌ها و ژانرها در سراسر مهاجرت بسیار متنوع بودند -کایسودر ترینیداد و کارائیب،اسپیریتوالدر جنوب ایالات متحده،کاپوئیردر برزیل، از جمله - همه آنها عناصر پیام‌های رمزگذاری شده، حفظ فرهنگ و انتقاد از صاحبان برده را داشتند، در حالی که امید به آزادی را ترویج می‌کردند.

همانطور که یک محقق،پروفسور آلن فینلیسونکه در طول تاریخ، آهنگ‌های اعتراضی را مورد بررسی قرار داده است، در یکمصاحبه با دانشگاه شرق انگلیس:

یکی از چیزهایی که در طول قرن‌ها مشاهده کردیم این بود که مردم از کسانی که در قدرت بودند شکایت می‌کردند: پادشاهان، فرماندهان نظامی و نمایندگان مجلس. بیش از 400 سال است که مردم در مورد خودخواهی، تنبلی و بی‌توجهی حاکمان خود سر می‌زنند.

این روند - استفاده از موسیقی برای انتقاد از کسانی که در قدرت هستند - امروزه، و حتی بیشتر، قدرتمند است، زیرا پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی و پخش به موسیقی اعتراضی اجازه می‌دهند تا به مخاطبان جدید در سراسر جهان برسد. به عنوان بخشی از "نورپردازی سپتامبر" توسط Global Voices،اعتراض در دموکراسیاعضای جامعه ما در این مقاله مشترک، نمونه‌هایی از موسیقی اعتراضی گذشته و حال را از جوامع خود به اشتراک خواهند گذاشت.

شاعران غیرمتعارف در کیرгизستان از طرف مردم صحبت می‌کنند

به همان روش، شاعران ایرلند،در سپتامبر 2026، فضای آنلاین کیرгизستان پر از بحث در مورد سانسور توسط دولت شد، پس از یکی از مشهورترین و پرکارترینشاعران, یک نوع خاص از شاعران کیرгизشاعر بداهه، آلی توتکوچیو،ادعا کردکه او از یک کنسرت به مناسبت روز استقلال کشور در شهر شمالی غربی تالاس، اخراج شده بود.

او توضیح داد که ابتدا توسط مقامات محلی دعوت شده و موافقت کرد تا در این جشن‌ها اجرا کند، اما به او گفته شد که نام او پس از مداخله مقامات مرکزی در آخرین لحظه، از لیست هنرمندان حذف شده است. فرماندار تالاسبعدتوضیح داده شدبه این دلیل که توتکوچف از برنامه حذف شد، زیرا جهت مفهومی جدیدی برای کنسرت وجود داشت که شامل توکو آکینز نمی‌شد،نه به دلیل سانسور.

پس از خشم و حمایت عمومی، توتکوچفاز مردم تشکر کردو اظهار کرد که "به حذف شدن [از سوی دولت] عادت کرده است" و امیدوار است که خداوند او را "از قلب مردم" حذف نکند.

در قرقیزستان، جایی که مردم به مدت هزاران سال به عنوان کوچ نشین زندگی کرده‌اند و ادبیات شفاهی بخش مهمی از فرهنگ بوده است، اشعار چنینی‌چوف مانند توتکوچوف جایگاه ویژه‌ای در زندگی اجتماعی و سیاسی کشور دارند و به همین دلیل با مردم عادی ارتباط نزدیکی دارند. آنها همچنین در زمان بحران و غم و اندوه، سرودهایی را می‌سرایند که مردم را متحد می‌کند و به آنها کمک می‌کند تا روزهای سخت را پشت سر بگذارند.

یک نمونه عالی از این، یک ترانه خداحافظی به نام "چنگیز، اگر جاودانه باشد”(اگر چنگیز جاودانه می‌بود)، که در سال 2008 توسط المیربک ایمانالی‌یف در مراسم خاکسپاری نویسنده مشهور قرقیزستانی اجرا شد،چیڭىز آيتماتوف، که به مردم کمک کرد تا با از دست دادن احتمالاً مشهورترین و محبوب ترین نویسنده کیریزی را کنار بیایند.

قرن ها، فقط اشعار هم سرگرم مردم را با آهنگ هایشان سر می دادند، و هم به عنوان سخنگویان خود در برابر حاکمان و دولت ها عمل می کردند، و مشکلات را مطرح می کردند و از ظلم دفاع می کردند.

خود توتکوچیو این کار را دو بار در شش سال گذشته انجام داد، که منجر به آخرین حادثه شد. در سال 2020، در حالی که در بوشکک، پایتخت، در مقابل رئیس جمهور سابق در روز استقلال، توتکوچیو از برنامه خارج شد ودر مورد فساد ریشه‌دار خوانددر دادگاه‌ها، خدمات گمرکی و مقامات ارشد، که این امر باعث شد برگزارکنندگان به طور مکرر از او بخواهند که اجرا را متوقف کند.

در اینجا یک ویدیوی یوتیوب از این آهنگ وجود دارد.

در سال 2022، پس از اینکه دولت فعالان را به دلیل پست‌هایشان در رسانه‌های اجتماعی زندانی کرد، توتکوچفیک آهنگدرباره این موضوع اجرا کرد که دولت دچار پارانویا شده و جوانان و زنان مسن را بازداشت کرده است، که این امر وضعیت را بدتر کرده و صلح و وحدت را در کشور تضعیف کرده است. افراد بازداشت شده در مورد تحویل مخزن آب کمپیر-آباد به عنوان بخشی از توافق مرزی با ازبکستان مخالفت کردند.

در اینجا یک ویدیو از یوتیوب با این آهنگ وجود دارد.

استواری و محبوبیت توت‌ک‌چف احتمالاً او را از بازداشت نجات داد، اما برخی از همکاران کمتر شناخته شده‌اش در زیر نظام قانونی قزاقستان به خوبی پیش نرفتند.رژیم سیاسی فعلیکه در سال 2020 به قدرت رسید و کشور را به سمت خودداری سوق داد. یکی از آنها بولوت نازاروف است، که یک شاعر و آهنگساز است که با گروهی از روزنامه‌نگاران تحقیقی همکاری کرد و یافته‌های تحقیقات خود را در مورد فساد به آهنگ‌های کردی تبدیل کرد.

در اینجا یک ویدیو از یوتیوب با آهنگ «نزاروف» که به سمت تاشیو ارسال شده، وجود دارد.

نازاروف در سال‌های 2022 و 2023 به اتهام‌های ساختگی بازداشت شد، کهادعا می‌کرداو مواد مخدر را توزیع کرده و یک اسب را دزدیده است. او در نهایت بی‌گناه شناخته شد، اما مجبور شد چندین ماه را در بازداشت موقت بگذراند. این بازداشت‌ها در پس‌زمینه تحقیقاتی قرار گرفت که نازاروف در آهنگ‌های خود در مورد طرح‌های فساد مرتبط با اعضای خانواده رئیس سابق امنیت، کامچیکب تاشیو، که در آن زمان در سمت خود بود، پوشش داده بود.

این شکل ادبی از اعتراض به طوری به اشعار اجازه می‌دهد تا به عنوان پلی بین دولت و مردم عمل کنند و احساسات عمومی را به روش هنری و غیرخشونت‌آمیز هدایت کنند. محبوبیت آنها در میان مردم و وضعیت آنها به عنوان نمادهای زنده از فرهنگ ملی می‌تواند به آنها درجه‌ای از ایمنی در برابر تعقیب و ترغیب مقامات دولتی به پذیرش انتقاداتی که در غیر این صورت به راحتی نادیده گرفته می‌شد، ارائه دهد.

آهنگ‌های اعتراضی در زیر

استرالیا سابقه طولانی در آهنگ‌های اعتراضی و مقاومت دارد که به دوران اولیه استعماری و زندانیان باز می‌گردد.

سازمان دیده‌بان حقوق بشر استرالیا یک لیست منتشر کرده10 آهنگ برای تغییر اجتماعی با خلاصه‌های کوتاه، از جمله نسخه‌های یوتیوب. این شامل آهنگ‌های کلاسیک بومی مانند "تریت" از یوتو ییندی است.TreatyPaul Kelly/Kev Carmody'sاز چیزهای کوچک، چیزهای بزرگ به وجود می‌آیندو قطعات Midnight Oil'sBeds Are Burning.”

"آهنگ فمینیستی سال 1971 هِلن رِددی "I Am Woman" نیز از بین انتخاب‌های آن‌ها است. سایر قطعاتی که در لیست نیستند شامل قطعات ضد جنگ "آهنگ جنگ جهانی اول" اثر ERIC BOGLE نیز می‌باشد.گروه موسیقی آهنگ "والتزی انگ‌ماتیا" را اجرا کردو آهنگ "رِد گم" درباره جنگ ویتناممن فقط 19 ساله بودمبسیاری از استرالیایی‌ها همچنین آهنگ "کول چیل" را اضافه می کنندسان‌ه"به این لیست، یک آهنگ حامی صلح درباره یک سرباز استرالیایی که پس از جنگ در ویتنام به خانه بازمی‌گردد، اضافه می‌شود.

آهنگ انقلابی نپال

“گاون گاون بات اوتا"به معنای برانگیختن از هر روستا، آهنگی اعتراضی است که در کمپین‌های دموکراتیک اجرا می‌شد.کمپین‌های دموکراتیکدر طول مهمانی‌هاحکومت پنبهاتدر نپال (1961–1990)

آهنگ، که توسط شیم تاموت ساخته و توسط رامش و رایان اجرا شد، به عنوان یک سرود در طول اعتراضات دانشجویی استفاده شد.

گروه چهار جوان، از جمله رامش، رایان، مانژول و آرین، به نام "رالفا"، در نپال به اجرای "غاوان گاوان اوتاوگاریبا کو چاملی، اعتراض به حکومتपंचायतاین آهنگ ها در موردنابرابری‌های اجتماعی و بی‌عدالتی.

یک هنرمند رپ در توگو، جنبشی سراسری را به راه انداخت

یک هنرمند رپ در توگو Aamron(تچالا اسوسو نارسیس) یکی از چهره‌های جنبش اعتراض سال 2025 شد. فعال در رسانه‌های اجتماعی، به ویژه تیک تاکاو، به طور قاطع، از دولت رئیس جمهور توگو، فاور گناسنگبه، انتقاد کرده بود.

در ۲۶ می، او، به طور نمادین، از مردم خواست تا در ۶ ژوئن، تولد رئیس جمهور را "جشن" کنند.او دستگیری در خانه خود در لومههمان روز. در ۵ ژوئن، او دوباره در یک ویدیو که به رئیس جمهور اعتراف می کند و می گوید که در یک بیمارستان روانپزشکی بستری شده است، نسخه ای که توسط خانواده و مخالفان رد شده است.

دستگیری او یکی از عوامل محرکاز اعتراضات 5 و 6 ژوئن 2025، که با سرکوب، خشونت و اعتراضات بیشتر در 26 تا 28 ژوئن مواجه شد، که حداقل هفت نفر را به کام مرگ فرستادطبق گروه‌های جامعه مدنی.

آمروان بود انتشار در ۲۱ ژوئناما بازداشت مجدد در ۱۹ سپتامبرو تحت نظارت قضایی قرار گرفت، با ضبط پاسپورتفراتر از پرونده‌ی خاص "آمرون"، بازداشت او نشان‌دهنده‌ی نقش سنتی موسیقی و اجراهای رپ به عنوان یک شکل مقاومت در یک زمینه نیمه‌خودگردان است.

میشا داستان و آهنگ‌های خود را به اشتراک می‌گذارد

به عنوان بخشی از پادکست‌های ویدیویی "Global Voices"، ما مصاحبه‌ای با فعال روسی به نام میشا ضبط کردیم، که در حال حاضر به دنبال پناهندگی در اسپانیا است. میشا، یکفرد، شاعر و موسیقی‌دان،تعدادی آهنگ اعتراضی و همچنین یک آلبوم با عنوانهمه آزاد هستنداو توضیح می‌دهد که موسیقی به او کمک می‌کند تا از آسیب‌های ناشی از فعالیت‌هایش به عنوان یک فعال صلح روس، به عنوان یک فرد همجنس‌گرا، عبور کند.

یکی از آهنگ‌هایش، "Fuck the war"، یک ادای احترام به چیزی است که هرگز اتفاق نیفتاد:گروه موسیقی "Tatu girl",که توسط تهیه‌کننده خودشان، به "بازی کردن به عنوان یک فرد همجنس‌گرا" روی صحنه، دستور داده شده بود، و برای مدتی، نمادی از امید برای جامعه LGBTQ+ روس (و در آن زمان، حتی جهانی) شد.از زمانی که روسیه در فوریه 2022، حمله تمام‌عیار خود را به اوکراین آغاز کرد، "تاتو" به طور کامل در عرصه سیاسی تغییر جهت داده است. آن‌ها از نمادی طرفدار LGBTQ+ به یک گروه ضد LGBTQ+ تبدیل شده‌اند که از رژیم پوتین و جنگ با اوکراین حمایت می‌کند.

در زیر، لینک آهنگ "به جنگ خاتمه دهیم”: 

به نوعی، این تغییر، مسیری را نشان می‌دهد که روسیه از اوایل دهه 2000 طی کرده است (در برقراری ارتباط با تمام فرهنگ "غربی" که به عنوان "خوش" یا "ترند" در نظر گرفته می‌شد، از جمله گرایش جنسی)، و این امر منجر به سرکوب و رد هرگونه مخالفت و اعلام خود به عنوان نمادهای "سنتی" ارزش‌های روسی شده است، که افراد LGBTQ+ را از خود دور نگه می‌دارد.

و در اینجا، لینک مصاحبه کامل:

از لباس‌های سیاه تا استودیوهای آرام: داستان موسیقی اعتراضی در پاکستان

توسطرای ام. آزلان

موسیقی اعتراضی در پاکستان هرگز به کسی که در قدرت است احترام نمی‌گذارد.

اگر به تاریخ فرهنگ پاپ پاکستان نگاه کنیم، دولت ژنرال ایوب خان به پاکستان یک درس زودهنگام در مورد آنچه اتفاق می‌افتد وقتی یک هنرمند می‌گوید "نه" آموخت. در سال 1965، بازیگر و رقصنده نیلو توسط حاکم غرب پاکستان برای اجرای نمایش در حضور شاه ایران فراخوانده شد. او امتناع کرد، و به طور اجباری به خانه فرماندار آورده شد، و، جزئیات متفاوت است، و یا تلاش کرد به جای تسلیم، خودکشی کند.

شاعر چپ‌گرا، حبیب جالب، این را به شعر تبدیل کردتقریباً بلافاصله، و خطرقص در حالی که زنجیر پوشیده شده انجام می‌شود("رقص می‌توان در حالی که زنجیر پوشیده شده انجام شود") به عنوان یک شعار کوتاه برای اعتراض استفاده شد. وقتی همسر نیلو، فیلمساز ریاز شهید، او را در فیلم 1969 فیلم "زارقا"، شعر جلیل به موسیقی تبدیل شد و تقریباً بدون تغییر در فیلم گنجانده شد، و این یک عمل خصوصی مخالفت را به یک آهنگ تبدیل کرد که هر فرد پاکستانی از یک نسل خاص می‌تواند آن را زمزمه کند. آهنگ کامل "رقص در حالی که زنجیر پوشیده شده انجام می‌شوددر زیر.

دو دهه بعد، در ظل یک دیکتاتور بسیار سختگیر، مهم‌ترین عمل هنری مقاومت موسیقی در پاکستان رخ داد. در ۱۳ فوریه ۱۹۸۶، خواننده کلاسیک ایقبال بانو روی صحنه لاهور با یک ساراف سیاه قدم گذاشت ممنوع توسط ژنرال ضیاء الحقبه عنوان غیر اسلامی - و و خواند شعر ممنوعه فایز احمد فایز “هم دهنگهبه 50,000 نفر. دولت سیستم صوتی را قطع کرد، اما کاست‌های غیررسمی همچنان آن را پخش کردند.

سرکوب با حکومت نظامی به پایان نرسید. در سال 1996، تحت حکومت منتخب،دولت، تلویزیون دولتی "اِتسااب" را از اجرای "جونوون" ممنوع کرد.به عنوان یک حمله به دولت بنظیر بوتو خوانده شد.

در جریان جنبش وکلا در سال‌های 2007–2009، گروه لال اشعار فایز و جالب را به موسیقی تبدیل کرد.و به عنوان موسیقی متن این جنبش شد. این یک معرفی برای بسیاری از جوانان به شاعران افسانه‌ای بود.

تا سال 2011، موسیقی اعتراضی به یوتیوب منتقل شد: گروه "بیگایرات" “"Aalu Anday" نام سیاستمداران و ژنرال‌ها را به طور نام برده و طعنه آمیز بود.و به سرعت در فضای مجازی پخش شد و دولت را مجبور به مسدود کردن وب‌سایت‌های میزبانی آن کرد.

یک خطر دیگر، کمتر شناخته شده و قابل ذکر وجود دارد: هنرمندان که توسط شبه‌نظامی‌ها، نه دولت‌ها، سرکوب می‌شوند. در خیبر پختونخوا، در طول دهه 2000، زمانی که طالبان پیشرفت کردند، حداقل سیزده هنرمند پشتو کشته شدندبین سال‌های 2008 و 2017. در سال 2016، هنرمند مشهور سفی قوال امجد سبری در کراچی به قتل رسیدیک جناح طالبان پاکستانی مسئولیت این اقدام را به عهده گرفت و به ادعای آنها، این عمل به دلیل توهین به دین صورت گرفته است.

امروزه، موسیقی اعتراضی سیاسی جدید کمتر دیده می‌شود، نه به دلیل کمبود مشکلات، بلکه به دلیل افزایش تعداد افرادی که قادر به سرکوب یک آهنگ هستند، و هزینه شنیده شدن نیز با آن افزایش یافته است.